Królowa nauk

5/5 - (1 vote)

Dawni klasycy nazywali teologię „królową nauk”, ponieważ panowała ona nad wszystkimi innymi dziedzinami nauki. Teologia nadal tak jest, albo w swojej obecności, albo w swojej nieobecności. Obecność lub brak boskości ma ogromne konsekwencje dla każdej dziedziny nauki: Czy jesteśmy zwierzętami, czy czymś nieco innym? Czy reguły matematyczne działają z powodu przypadkowego kształtu przestrzeni i czasu, czy dlatego, że Bóg jest istotą uporządkowaną, której wszechświat odzwierciedla jego charakter? Czy człowiek, który umiera za swoją wiarę, jest bohaterem czy głupcem?

Szkoły publiczne, które mają za zadanie nauczanie dzieci wielu różnych wyznań, muszą głosić neutralność. Nie zajmujemy się sprawami wiary – tłumaczą nauczyciele. Jesteśmy neutralni.

Pomyśl o tym przez chwilę. Argumentowanie za obecnością Boga jest ogólnie uważane za „stronnicze”. Zakładanie Jego nieobecności jest zwykle nazywane „neutralnym”. A jednak oba te stwierdzenia są wyznaniami wiary; oba zabarwiają podejście nauczyciela do każdego przedmiotu ; oba zawierają podstawowe założenie dotyczące natury mężczyzn i kobiet.

Nazywanie tego neutralnością jest intelektualnie nieuczciwe.

Edukacja nie może być neutralna, jeśli chodzi o wiarę: jest albo wspierająca, albo niszcząca. Tematem edukacji jest ludzkość, jej osiągnięcia, odkrycia, jej brutalne traktowanie własnego gatunku, jej gotowość do ponoszenia ofiar z siebie. Nie można uczyć się – lub uczyć – o człowieczeństwie, nie myśląc o Bogu.

Weźmy za przykład biologię. Ssaki charakteryzują się, między innymi, skłonnością do opiekowania się i chronienia swoich młodych. Czy matki kochają swoje dzieci z powodu czystego biologicznego imperatywu? Jeśli tak, to dlaczego tak ciężko traktujemy ojców, którzy zaniedbują swoje dzieci? Rzadko który samiec ssaka poświęca wiele uwagi swoim młodym. Czy ojcowie kochają swoje dzieci z powodu chęci zachowania własnego materiału genetycznego, czy dlatego, że ojcowie odzwierciedlają charakter Boga Ojca? Jak ojciec powinien traktować niepełnosprawne dziecko? Dlaczego?

Nie winimy szkół publicznych za unikanie tego typu pytań. W większości przypadków jest to jedyna strategia, jaką mogą przyjąć.

Jednak takie oddzielenie wiary religijnej od edukacji daje niepełne wykształcenie. Nie twierdzimy, że religia powinna być „przywrócona” do szkół publicznych. Chcemy tylko uczciwości: edukacja, która nie uwzględnia wiary, jest co najmniej niekompletna.

Ponieważ sam uczysz swoje dziecko, możesz naprawić tę sytuację. Nie ignoruj nauczania (w minimalnym zakresie) faktów dotyczących głównych religii świata. Staraj się odnieść naukę dziecka do swojej własnej wiary, do swojego dziedzictwa religijnego.

Twoje dziecko prawdopodobnie zacznie zadawać trudne pytania na etapie logicznym (na co warto czekać): Dlaczego doszło do wypraw krzyżowych? Czy nie jest źle próbować zmieniać religię ludzi za pomocą środków przymusu? A co z metodami pokojowymi? Czy papież niesłusznie obłożył całą Anglię interdyktem? Dlaczego średniowieczny uczony ryzykowałby ekskomunikę? Dlaczego Newton wierzył w Boga? A co z tym ojcem i jego niepełnosprawnym dzieckiem?

Uczeń na poziomie podstawowym nie będzie myślał na tym poziomie, więc przez kilka lat możesz się zrelaksować. Teraz jednak nadszedł czas, by zrozumieć podstawy wierzeń, które ukształtowały zarówno historię, jak i naukę. Wyjaśnij islam, buddyzm, hinduizm i kult przodków. Omów elementy chrześcijaństwa i judaizmu. Naucz o Wyjściu, podboju, wygnaniu i narodzinach Chrystusa wraz z historią starożytną. Pokaż, jak te światowe religie zderzały się ze sobą – dlaczego na przykład Anglicy rządzący Indiami byli tak zbulwersowani suttee (paleniem wdów), podczas gdy Hindusi uważali to za czyn honorowy. Nie bój się purytańskiej i dysydenckiej przeszłości Ameryki. I nie wpadnij w „pułapkę Święta Dziękczynienia”.

Jeśli nie zrobisz tego teraz, twoje dziecko osiągnie etap logiki źle wyposażony – nie będzie w stanie w pełni zrozumieć wydarzeń historycznych i tego, dlaczego rozwinęły się one w obecny sposób. Religia odgrywa ważną rolę w kształtowaniu każdej kultury. Z tego powodu konieczne jest, by w dalszej edukacji dziecka uwzględnić to, jak religia wpłynęła na sztukę, muzykę, literaturę, naukę i samą historię.

Wierzymy, że o roli religii w kulturze zarówno dawnej, jak i obecnej, najlepiej nauczają rodzice, kierując się siłą własnej wiary. Ja (Susan) nie chcę, żeby mój sześciolatek był uczony religii w szkole. To moje zadanie. Moim obowiązkiem jest nauczenie moich dzieci, w co wierzę, dlaczego wierzę i dlaczego to ma znaczenie.

Pentekostalizm

5/5 - (2 votes)

Zielonoświątkowcy, znani również jako pentekostalizm, stanowią jeden z najdynamiczniej rozwijających się i najbardziej rozpowszechnionych ruchów w ramach chrześcijaństwa na świecie. Ruch ten ma swoje korzenie w początkach XX wieku, a jego rozkwit jest ściśle związany z ogólnym trendem wzrostu ewangelikalizmu i chrześcijaństwa charyzmatycznego. W swojej esencji, pentekostalizm koncentruje się na bezpośrednim doświadczeniu obecności i mocy Ducha Świętego, co często manifestuje się poprzez mówienie językami, prorokowanie, uzdrowienia i inne nadprzyrodzone zjawiska.

Początki i rozwój pentekostalizmu

Pentekostalizm wywodzi się z ruchu oazowego w Stanach Zjednoczonych, który zyskał popularność na przełomie XIX i XX wieku. Jego narodziny często wiąże się z tzw. przebudzeniem w Azusa Street w Los Angeles w 1906 roku, gdzie przez kilka lat odbywały się zgromadzenia modlitewne, podczas których uczestnicy doświadczali mówienia językami i innych zjawisk uznawanych za fizyczne manifestacje działania Ducha Świętego. To wydarzenie przyciągnęło uwagę ludzi z całego świata i przyczyniło się do szybkiego rozprzestrzeniania się pentekostalizmu.

Ruch szybko rozprzestrzenił się poza granice Stanów Zjednoczonych, zdobywając zwolenników w Ameryce Łacińskiej, Afryce, Azji i Europie. W wielu krajach pentekostalizm adaptował się do lokalnych kultur i tradycji, co sprawiło, że stał się jednym z najbardziej zróżnicowanych ruchów religijnych na świecie.

Teologia i praktyki

Podstawą teologiczną pentekostalizmu jest wiara w bezpośrednie i osobiste doświadczenie obecności Boga poprzez Ducha Świętego. Zielonoświątkowcy wierzą, że dary Ducha Świętego, opisane w Nowym Testamencie, są dostępne i aktualne dla wierzących także dzisiaj. Mówienie językami (glosolalia) jest często postrzegane jako fizyczny dowód chrztu w Duchu Świętym i jest charakterystyczną praktyką dla tego ruchu.

Zielonoświątkowcy przywiązują również dużą wagę do ewangelizacji i misji, dążąc do szerzenia chrześcijaństwa i osobistego zbawienia poprzez osobiste nawrócenie. Ich nabożeństwa charakteryzują się żywiołową muzyką, spontaniczną modlitwą i częstymi świadectwami o działaniu Bożym.

Wpływ społeczny i kulturowy

Ruch zielonoświątkowy wywarł znaczący wpływ na globalny krajobraz religijny, przyczyniając się do zmian w tradycyjnych strukturach kościelnych i oddziaływując na kulturę, muzykę i społeczność. W wielu krajach zielonoświątkowcy aktywnie uczestniczą w działalności społecznej, edukacyjnej i humanitarnej, przyczyniając się do walki z ubóstwem, analfabetyzmem i chorobami.

Pentekostalizm wpłynął również na inne denominacje chrześcijańskie, inspirując do większego otwarcia na charyzmatyczne praktyki i podkreślając znaczenie osobistego doświadczenia duchowego. Jego dynamika i zdolność do adaptacji sprawiły, że stał się jednym z kluczowych graczy na religijnym rynku, zdolnym do przyciągania osób szukających głębszego sensu i doświadczeń duchowych.

Wyzwania i krytyka

Pentekostalizm, jak każdy ruch religijny, stoi również przed wyzwaniami, w tym przed krytyką dotyczącą niektórych praktyk i interpretacji teologicznych. Krytycy zarzucają mu nadmierny emocjonalizm, manipulację i potencjalne nadużycia liderów w niektórych wspólnotach. Ponadto, dynamiczny wzrost ruchu często prowadzi do rozłamów i tworzenia się nowych denominacji.

Podsumowanie

Zielonoświątkowcy, z ich unikalnym naciskiem na doświadczenie Ducha Świętego, znacząco przyczynili się do kształtowania współczesnego chrześcijaństwa. Ich wpływ rozciąga się daleko poza granice religijne, wpływając na społeczeństwo, kulturę i politykę w wielu krajach. Jako żywy i dynamicznie rozwijający się ruch, pentekostalizm nadal będzie odgrywał kluczową rolę w globalnym krajobrazie religijnym, dostosowując się do zmieniających się warunków i wyzwań nowoczesnego świata.